خدا رو شکر باز هم رمضانی آمد و ما هستیم.......

   رمضان دعوتی است معنوی و تو مهمان عرش خدایی.

   رمضان، فرصت استفاده از نفحات رب است.

   رمضان، فصل مناجات و دعاست. و دعا نردبان تعالی جان است.

  رمضان، بهار جانهای خداجوست و باران کرامت شهر الله، روز و شب بر کویر دلها

   می بارد و یاد خدا، صفابخش دلهای عاشقان شب زنده دار است.

   شبهای رمضان، از شام تا سحر، دل را در چشمه ی زلال یاد خدا و اولیاء خدا

   شستشو دهیم و مشتی از برکات آسمانی این ماه برداریم.

   در خلوت بیداران شب زنده دار، دستی به دعا و چشمی به امید، به سوی خدای غفار

   بگشاییم و در شبهای قدر، بستر خواب را جمع کرده، مائده طیبات ذکر مدائح و مراثی

   خاندان عصمت بگسترانیم و در نای نیاز، نجوای عارفانه سر دهیم.

   رمضان را باید آیینه ای بسازیم پیش رویمان، تا در آن چهره ی باطن و سیمای اخلاق

   خویش را به تماشا بنشینیم.

  رمضان، ماه ضیافت خداست. خداوند میزبان است و بندگان او مهمان، و نیایش و قرب

   وسیله ی پذیرایی. و قلبهای روشن، فدیه ی بندگان به آستان خداوند است، و دیدگان

   اشکبار و دلهای امیدوار، سرمایه ی عابدان.

   رمضان، ماه گریز از خویش و التجاء به خداست. فصل بازیابی خود گمشده است.

   ایام تقویت اراده، و مالک نفس شدن و مهار زدن به تمنیات است.

  رمضان، فرصتی برای خودسازی است تا بذر جان را در مزرعه ی لحظات و ایام

   بارور کنند و با آب اخلاص، آن را برویانند و به ثمر برسانند.

   رمضان، ماه هجرت از سیئات به حسنات و ماه گسستن از خود و پیوستن به خداست.