محرم، فروردین جانهاست و بهار ایمانهای سست شده و طراوت اندیشه های مرده و افسرده

و خوابیده، و شکوفایی غنچه های بسته ی بیداری و آگاهی و ایثار و فداکاریست.

محرم، وجدان همیشه بیدار تاریخ، و گلوی هماره فریادگر زمان است.

محرم، ماه پاسداری از حرمت انسان است.

محرم، حریم ایمان و حصار قرآن است.

حسین (ع) پیامهای شفابخش را، همه ساله بر بالهای سرخ شهادت می نویسد و پیکهای

رهایی را بر موجهای محرم و عاشورا سوار می کند.

کلاسهای کربلا- که در همه جاست- حتی بدون یک روز تعطیلی، به من و تو و به همه ی

آنانکه به نجات انسان می اندیشند،می آموزد. چرا که هر روز عاشوراست و هر جا کربلا...

منا یک قرباتگاه بود، و ...کربلا، قربانگاهی دیگر.

تنها هاجر و ابراهیم نبودند که اسماعیل را به مذبح آوردند،

محمد و علی و فاطمه علیهم السلام نیز حسین را به قربانگاه عشق فرستادند.

غدیر علی، حرای محمد(ص) است، در جلوه ای پس از بیست و سه سال.

عاشورای حسین، دادخواهی غدیر علی علیه السلام است، پس از نیم قرن مظلومیت حق.

عاشورا، سقای تشنه کامان عزت است،

عاشورا انفجاری از نور و تابشی از حق بود که بر طور اندیشه ها تجلی کرد و موسی

خواهان گرفتار در ظلمت را از سرگردانی نجات بخشید.

عاشورا درخششی بود که در دل دشمن، ترس ریخت و در دل دوست، امید آفرید و مردگان

را بیدار ساخت و غافلان را به هوش آورد و شب را تا پشت دروازه های شهر شرک

و قلعه ی نفاق، تاراند.

گرچه در آن نیمرور سرخ، در آن صحرای آتشگون، در آن کربلای آزمایش، قیام قیامت در

خون نشست، ولی فریاد رسایت در عمق زمان برخاست.

ای حسین!...گرچه در آن نینوا نای حقیقت گوی تو را بریدند، اما... نوای حق، حقٍ تو در

تاریخ، همچنان ماندگار شد و جاودانه ماند.

ای حسین! کربلای تو، انقلاب آموز و انسان ساز نسلها و قرنها و سرزمینها بود و عاشورای

تو، سازنده ی لحظه ها و روزها و سالهاست.