خیال نکنید بردگی ورافتاده است!

   تنها در قدیم نبود که عده ای غلام زرخرید دیگران بودند.

   امروز هم بردگی و برده داری و برده پروری وجود دارد، بعضیها بردگانی اتو کشیده

   و شیک پوش و با پرستیژ و کلاس بالایند.

   مقصود، اسارت در دست عادت و اعتیاد و مد و پسند این و آن نیست.

   غلامی و حلقه به گوشی از نوعی دیگر است.

   عده ای بی توجه و تنها به عنوان احترام و تعارفات معمول، خود را مخلص و چاکر

   و نوکر و غلام این و آن می شمارند.

   برخی هم اگر میگویند: نوکرم، چاکرم، غلامتم، واقعا هم چنین اند.

   گاهی طمع، زنجیری می شود و به گردن می افتد،

   گاهی حرص، افراد را به نوکری و غلامی این و آن می کشد،

   گاهی هم افزون طلبی، انسان را اسیر می سازد.

   اگر باور ندارید که طمع و آز و حرص، ادم را برده می سازد، به کسانی نگاه کنید که

   به خاطر رسیدن به آنچه ندارند، یا حفظ آنچه دارند، پیش هر کس و ناکس خم و راست

   می شوند و راست و دروغ می بافند و خوشرقصی و نوکرمآبی نشان می دهند،

   تا کمی سبیلشان چرب تر شود و دریافتی شان بیشتر.

   این را مقایسه کنید با آنها که روحی بزرگ دارند و از مناعت طبع و بلندنظری 

   برخوردارند و پول و دارایی را قابل نمی دانند که به خاطر آن وجود خود را حقیر و

   کوچک کنند.

   یکی، بی آنکه زوری پشت سرش باشد، غلام زر میشود و طوق بندگی را با دست

   خودش به گردنش می اندازد،

   یکی هم عزت و آقایی خود را به هیچ قیمتی نمی فروشد و برای خودش در عالم

   استغنا و بی نیازی، سلطنت می کند.

   به قول مرحوم علامه شعرانی:

   «ما پای خود را جمع کرده ایم، تا دست خود را دراز نکنیم.!»

   شگفتا! چه حرف بلندی!...

   صائب تبریزی هم گفته است:

   دست طمع چو پیش کسی می کنی دراز

پل بسته ای که بگذری از آبروی خویش 

   اما... کسی که آبرو برایش چندان قیمتی نیست، از دست دادنش هم برای او مهم نیست.

   کسی که تفاوت لعل و گوهر را با سفال و ستگریزه نمی داند چه می تواند کرد؟ 

   « قدر زر، زرگر شناسد، قدر گوهر گوهری»

   هر که آزادگی خود را پاس ندارد، غلام زرخرید طمع و آز می شود.

   بردگیهای مدرن و بی نام و اسارتعژهای بی نشان فراوانند!...